คนเฒ่าคนแก่อย่างผม ผ่านโลกมาก็เยอะ เห็นอะไรมาก็แยะ เรื่องที่มันเหนือธรรมชาติบางทีก็ไม่ใช่แค่เรื่องเล่าขานกันปากต่อปาก มันมีอยู่จริง เชื่อไหมล่ะ? ที่ตรงนี้ เมื่อก่อนเป็นผืนนาว่างเปล่า แต่เดี๋ยวนี้เป็นย่านโรงงานอุตสาหกรรม มีทั้ง โรงงานผลิตเครื่องสำอาง โรงงานเสื้อผ้า ผุดขึ้นมาเป็นดอกเห็ด แต่มีอยู่โรงงานหนึ่ง ที่ใครๆ ก็เล่ากันว่า มันมีอะไรบางอย่างสิงสถิตอยู่ ไม่ใช่เรื่องธรรมดาเลยนะ.
โรงงานเก่า...กับเสียงร่ำไห้
สมัยก่อนนะ โรงงานผลิตเครื่องสำอางแห่งนี้ถือว่ารุ่งเรืองมาก ผลิตสินค้าอะไรออกมาก็ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ใครๆ ก็อยากได้สูตรเด็ดของเขา แต่แล้ววันดีคืนดี ทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป เสียงเครื่องจักรที่เคยดังสนั่น กลับเงียบงันลงเรื่อยๆ แต่ที่มาแทนคือเสียงกระซิบ เสียงครวญคราง ที่ได้ยินแว่วๆ ในยามวิกาล คนงานหน้าใหม่ที่เข้ามา ต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า เหมือนมีใครมองอยู่ตลอดเวลา บางคนก็เห็นเงาตะคุ่มๆ แวบไปมาตามมุมมืด บางคนก็ถึงขั้นเป็นไข้หัวโกร๋น ไม่กล้ามาทำงานอีกเลย.
ปมอาถรรพ์ใต้ผงแป้ง
เรื่องมันมีอยู่ว่า เจ้าของโรงงานคนแรกน่ะ เป็นสตรีรูปงามนามว่าคุณแม่ประศรี ท่านหลงใหลในความงามและปรารถนาที่จะคงความอ่อนเยาว์ไว้ชั่วนิรันดร์ ว่ากันว่า สูตรเครื่องสำอางของท่านน่ะ ไม่ได้มีแค่สมุนไพรธรรมดา แต่มีการนำสิ่งของบางอย่าง ที่ชาวบ้านไม่กล้าพูดถึง มาเป็นส่วนผสมด้วย เพื่อให้ผู้ใช้ดูอ่อนเยาว์และงามจับใจราวกับถูกมนต์สะกด ความงามที่ได้มาอย่างรวดเร็วและผิดธรรมชาติ ย่อมต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยนเสมอแหละนะ.
คำสาบานที่แปรผัน
เขาเล่ากันว่า คุณแม่ประศรี ได้ทำพิธีบูชายัญบางอย่าง เพื่อแลกกับความงามและสูตรอมตะ โดยมีเงื่อนไขว่าต้องบำรุงด้วยวิญญาณแห่งความบริสุทธิ์ แรกๆ ก็ไม่มีใครรู้ แต่เมื่อกาลเวลาผ่านไป โรงงานผลิตเครื่องสำอาง แห่งนี้ก็เริ่มมีเรื่องราวแปลกๆ เกิดขึ้น คนงานที่เข้ามาบางคนหายตัวไปอย่างลึกลับ หรือบางคนก็ป่วยตายโดยไม่ทราบสาเหตุ ดวงวิญญาณเหล่านั้น ไม่ได้ไปไหนหรอก พวกเขายังคงวนเวียนอยู่ เพื่อรอคอยการปลดปล่อย และอาจจะเพื่อทวงคืนสิ่งที่เคยถูกพรากไป.
ราคาของความงามนิรันดร์
สุดท้ายแล้ว คุณแม่ประศรีเองก็ไม่ได้มีชีวิตอย่างที่หวังไว้ ท่านกลับพบกับจุดจบอันน่าอนาถ โรคภัยไข้เจ็บรุมเร้าจนความงามที่เคยมีเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงซากปรักหักพังของ โรงงานผลิตเครื่องสำอาง ที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันมืดมิด เสียงกระซิบและเสียงร่ำไห้ที่ยังคงดังอยู่ทุกค่ำคืน เป็นเครื่องเตือนใจว่า ความงามที่ได้มาด้วยวิธีที่ไม่ชอบธรรม ย่อมต้องชดใช้ด้วยราคาที่สูงลิ่ว.
เงาจางๆ ที่ยังคงอยู่
โรงงานผลิตเครื่องสำอางแห่งนั้น แม้จะเปลี่ยนเจ้าของไปหลายครั้ง แต่เสียงร่ำไห้และเงาตะคุ่มๆ ก็ยังคงอยู่ มันไม่ใช่แค่เรื่องเล่าขาน แต่เป็นปมที่ฝังลึกอยู่ในประวัติศาสตร์ของสถานที่แห่งนั้น เป็นเหมือนบทเรียนให้คนรุ่นหลังได้รู้ว่า ไม่ว่าจะทำสิ่งใด ก็ควรทำด้วยความสุจริต เพราะสิ่งที่ไม่โปร่งใส ไม่วันใดก็วันหนึ่ง มันก็จะถูกเปิดเผยออกมาให้เห็นเสมอ. กลิ่นของแป้งและเครื่องสำอางที่ลอยอวลในอากาศบางครั้ง อาจจะมีกลิ่นสาปของอดีตเจือปนอยู่ก็เป็นได้.
